Sound Healing, Kirtan, Reiki çalışmaları, kalp açıcı sohbetlerden sonra ilk defa bir grup çalışmasının içindeyim.
Yıllar önce aile dizimi için böyle bir circle’in içinde bulunmuştum. Uzun zaman olmuş yüz yüze çalışma yapmayalı, iyi geldi!
Canlı enerji başka oluyor. Başımızda tatlış bi kolaylaştırıcı var, ses tonu yumuşacık,Endonezya’lıymış.Kocaman rahat minderlerin üzerindeyiz. Yanı başımızda boyama kalemleri ve defter, arka fonda hafif müzik. Önce çalışmayı anlatıyor, sonra yavaş yavaş meditatif bir hale sokarak resim çizmemizi istiyor. Bir süre sonra bizi ana getirerek tek tek söz hakkı veriyor, eğer paylaşmak istiyorsak o an ortaya çıkanlar veya çocukluğumuzla alakalı deneyimler…
Bayağı etkileyici hikayeler duyuyorum. Wooow! Ben de biraz aile yapımdan, hala etkisini gördüğüm değiştirmeye çalıştığım bir kaç ‘paternden’ bahsediyorum. O an bilince gelen deneyimimi de paylaşıyorum..
Paylaşımlardan sonra rahat bir pozisyona geçip kadının yönlendirmesiyle daha derin meditatif bir hale geçiyoruz…Sonrasında ben yoğuum 🙂 Kayboldum hatırladığım tek bir şey, bir ara gözyaşlarına boğulduğum ve gözümü açtığımda iki saatin geçtiği. Çalışma toplamda üç saat, iki saati kayıp!
Bir süre yerde kalıp demleniyorum. Sonrasında ki hafifleme! Uçmaya hazırım :)Çalışma esnasında yanımda oturan Amerikalı bir çocukla cıkışta konuşuyoruz, belli anlatmaya ihtiyacı varmış. Türküm deyince ,Türkiye deneyimlerini, çocukluğunu ,kız kardeşinin sağlık durumları vs…Konu sağlık olunca da hassas noktam sanırım, içimde gömülü bir ansiklopedi var ordan bilgiler çıkabiliyor bir anda 🙂
Bir çay içip hadi ben arrivederci!
Hemen akşamında Mounia’ya anlatıyorum. Onunla içsel cocukla temasın öneminden hep bahsediyoruz. Zaten yaş kaç olursa olsun o içimizde hep duyulmayı, görülmeyi, ihtiyaclarının karşılanmasını bekliyor. Ben de terapistimle bol bol yaptığımı, başta kendi çocuk halime ne kadar uzak kaldığımı anlatıyorum. Temas etmem baya zaman ve çaba gerektirdi hatırlıyorum, o kadar kopmuşum ki bilinçaltı o kadar derinlere atmış ki deneyimleri, tabii beden tek tek hatırlamaya başlıyor güvenli ve şefkatli ortamda..
Ay bİr kez daha bin şükür iyi ki iyi ki duygu ve beden odaklı terapi!!!
O hafta içinde iki kez daha Fredereque’ye gidiyorum, bu defa b vitamini ve kalsiyuma çalışıyoruz. Bu intihar gibi bir şey ama şükür ölmedim 🙂
Koyu yapraklı sebze mi dersin, et türleri mi…Hangi gıdanın içinde bunlar varsa tüketemiyorum, kısaca listeye baktıktan sonra tamam diyorum 🙂 Şu an sinir sistemime vereceğim en sağlıklı stres bu olamaz herhalde!
Kısaca benim yediğim normal rutinimde olan hiçbir şey yok listede, yirmi dört saat olsa bile zorluyor üzerine iki gün sonra yine seans 🙂
Nedir benim bu gıdalarla olan sınavım?! (iyi ki sormuşum cevabı geldi:))Bir gün sadece hindi ve karnabahar yediğimi hatırlıyorum:) 🤮Günden güne biten enerjimin farkındayım, supplementleri alıyorum ama nafile…Uzaklara gitme hayali yalan mı olacak ne?! (aklım hala gezmelerde)
Kim bilir terapistim bana bir şeylerin yolunda gitmediğini kaç kez vurguluyor da ben görmeyi seçiyor muyum?…O an ki durumu kabullenmek, istediğim son şey olsa gerek.
Monuia ile harika bir otelde ayrı oda kiralamışız; kocaman balkonu, havuzu, coconut ağacları…Manzarayı anlatmaya kelimeler yetmez. Arşive baktım da bir bulduğum tek video instagram storylerde ☺️Gerçeği yansıtmasa da en azından sonu olmayan bi ormana, yemyeşil alana baktığını söyleyebilirim..
EMBRACE YOUR UNIQUENESS 💫 